«Կարծես կա» և «կարելի է վաճառել» երկու տարբեր բան են։ Առաջինը հիշողությունն է, երկրորդը՝ տվյալը։

Այս տարբերությունը կոնկրետ գումար է արժենում ամեն ամիս։ Խնդիրն այն է, որ այդ գումարը ոչ մի հաշվետվությունում չի երևում։ Այն պարզապես չի հասնում ձեզ։

Ինչպես է քանդվում տետրով և Excel-ով հաշվառումը

Երկուսն էլ նորմալ սկիզբ են։ Հարցն այն է, թե երբ պետք է դադարել դրանք օգտագործել։

Տետրը աշխատում է, քանի դեռ վաճառողը մեկն է և ապրանքը՝ քիչ։ Երկրորդ վաճառողի հայտնվելուն պես գրառումները սկսում են հակասել իրար։

Excel-ը ավելի երկար է դիմանում, բայց քանդվում է կանխատեսելի ձևով․

• ֆայլը սկսում է կրկնօրինակվել՝ «մնացորդ_վերջնական_2»
• երկու մարդ խմբագրում են տարբեր պատճեններ
• ապրանքի անունը գրված է երեք տարբեր ձևով, և որոնումը չի գտնում
• ամսվա վերջում ոչ ոք չի հասկանում, որ ֆայլն է ճիշտը

Ամենակարևոր նշանը այլ է․ երբ գույքագրումը և ֆայլը երբեք չեն համընկնում առաջին անգամից, սկզբնական տվյալն արդեն վստահելի չէ։ Այդ պահից բոլոր որոշումները կայացվում են սխալ թվերով։

Նվազագույնը, որ պետք է

Այստեղ գումար է խնայվում։ Փոքր խանութին պետք չէ այն ամենը, ինչ վաճառում են խոշոր համակարգերը։

Չորս գործողություն փակում են խնդիրների մեծ մասը․

Մուտք։ Ապրանքը գալիս է մատակարարից, գրանցվում է փաստաթղթով՝ քանակ և ինքնարժեք։

Ելք։ Վաճառք կամ դուրսգրում։

Ամրագրում։ Ապրանքը հետ է դրվում պատվերի տակ և այլևս հասանելի չէ վաճառքի։

Գույքագրում։ Փաստացի հաշվարկ և տարբերության շտկում։

Եթե ունեք մեկից ավելի կետ, ավելանում է հինգերորդը՝ տեղափոխում կետերի միջև։

Մնացած ամեն ինչ՝ պահանջարկի կանխատեսում, ավտոմատ պատվերներ մատակարարին՝ օգտակար է ծավալի դեպքում։ Մինչ այդ դրանք միայն ավելացնում են դաշտեր, որոնք ոչ ոք չի լրացնում։

Գործնական խորհուրդ․ գնահատում խնդրելիս նշեք հենց այս ցանկը և հարցրեք ամեն լրացուցիչի գինը առանձին։ Այդպես անմիջապես երևում է, թե բյուջեի որ մասն է իրականում պետք։

Որքան է կորչում խառնաշփոթի վրա

Ամենահաճախ թերագնահատվող կորուստը՝ երբ մի ապրանքը գրանցվում կամ վաճառվում է մյուսի փոխարեն։

Որտեղից է գալիս․ նման փաթեթավորում, նման անուն, տարբեր չափսեր կամ գույներ, նույն ապրանքը երկու տարբեր կոդով բազայում։

Ինչ է լինում արդյունքում։ Մի դիրքի մնացորդը դրական է, մյուսինը՝ բացասական։ Բացասական մնացորդը միշտ նշան է, որ ինչ-որ տեղ սխալ կա, և այն արժե ստուգել նույն օրը, ոչ թե ամսվա վերջում։

Երկու պարզ միջոց, որոնք լուծում են խնդրի մեծ մասը․ մեկ ապրանք՝ մեկ կոդ բոլոր համակարգերում, և բացասական մնացորդների ամենօրյա ստուգում։

Երրորդը՝ շտրիխկոդերը, բայց դրանք միշտ չեն արդարացվում։

Շտրիխկոդեր․ երբ են արժենում

Հարցը գալիս է միշտ, և պատասխանը սպասվածը չէ։

Արժենում են, երբ շատ նման դիրքեր կան՝ չափսեր, գույներ, մոդելներ։ Երբ օրական գործառնությունները շատ են։ Երբ վաճառողները հաճախ փոխվում են և չեն հասցնում սովորել կատալոգը։

Չեն արժենում, երբ դիրքերը քիչ են և լավ տարբերվում են, երբ ապրանքին պիտակ չի կպչում, կամ երբ օրական մի քանի գործառնություն է։

Միջանկյալ դեպք․ ապրանքը արդեն ունի գործարանային շտրիխկոդ։ Այդ դեպքում ծախսը շատ ցածր է՝ պետք է միայն սկաներ և կոդի կապում քարտի հետ։ Տպել ոչինչ պետք չէ։

Իսկ ահա ապրանքի համար առանց կոդի՝ պիտակների տպում։ Սա աշխատանք է, և այն արժե պլանավորել առանձին։

Թանկ սխալը՝ սարքավորում գնել մինչև տվյալները կարգի բերելը։ Սկաները կրկնվող կոդերով բազայի վրա ոչինչ չի ուղղում․ այն պարզապես ավելի արագ է գրանցում սխալը։

Գույքագրում առանց խանութը փակելու

Երկու օրով փակելը սովորական է և գրեթե երբեք պարտադիր չէ։

Այլընտրանքը ցիկլային հաշվարկն է․ ամեն շաբաթ հաշվում եք պահեստի մի մասը այնպես, որ եռամսյակում ամեն ինչ հաշվված լինի։ Ավելի հաճախ՝ այն, ինչ արագ է շարժվում կամ թանկ է։

Ինչ է սա տալիս․ խանութը չի կանգնում, տարբերությունները երևում են, քանի դեռ հնարավոր է հասկանալ դրանց պատճառը, և անձնակազմը մեկ ամբողջ օր տհաճ աշխատանք չի կուտակում։

Ինչ է պետք, որ սա աշխատի․ համակարգը պետք է թույլ տա հաշվել մեկ հատված՝ առանց մնացածը կանգնեցնելու, և պետք է գրանցի, թե ով և երբ է հաշվել։ Առանց այդ գրանցման տարբերությունները հետաքննել հնարավոր չէ։

Ով պետք է վարի հաշվառումը

Հարցը, որը որոշում է՝ կաշխատի՞ համակարգը, թե ոչ։

Պատասխանը միշտ նույնն է․ կոնկրետ մարդ՝ անունով, ոչ թե «բոլորը»։ Երբ պատասխանատուն «թիմն» է, մեկ ամսում լրացումը դառնում է կիսատ, և համակարգը լքվում է։

Երեք նվազագույն պայման․

• մեկ պատասխանատու, ում համար սա աշխատանքային պարտականություն է
• գրանցում գործողության պահին, ոչ թե երեկոյան
• շաբաթական կարճ ստուգում՝ բացասական մնացորդներ և

տարբերություններ

Սա ամենահաճախ հանդիպող ձախողման պատճառն է, և այն կապ չունի ընտրված ծրագրի հետ։

Ապրանք առանց շտրիխկոդի

Առանձին խնդիր, որի հետ Երևանում հանդիպում ենք հաճախ․ ապրանքը գալիս է առանց որևէ կոդի։ Տեղական արտադրություն, ձեռագործ իրեր, կշռովի ապրանք, մասեր և պարագաներ։

Երեք գործող լուծում։

Ներքին կոդավորում։ Դուք ինքներդ եք տալիս կոդերը և տպում պիտակները։ Աշխատում է, եթե ապրանքին կարելի է պիտակ կպցնել։ Պիտակների տպիչը էժան է և արագ արդարացվում է։

Խմբային հաշվառում։ Կշռովի և մանր ապրանքի համար կոդը տրվում է ոչ թե միավորին, այլ տեսակին։ Հաշվառումը վարվում է կիլոգրամով կամ փաթեթով։

Տեսողական կատալոգ։ Երբ ապրանքը եզակի է՝ ձեռագործ իր, հնաոճ առարկա, կահույք պատվերով՝ յուրաքանչյուրը գրանցվում է որպես առանձին դիրք լուսանկարով։ Շտրիխկոդ ընդհանրապես պետք չէ։

Կարևորը մեկն է․ կոդը պետք է լինի եզակի և չփոխվի ժամանակի հետ։ Երբ նույն ապրանքը ամեն մատակարարումից հետո ստանում է նոր կոդ, վաճառքի պատմությունը կորչում է, և չեք տեսնում, թե ինչն է իրականում շարժվում։

Գին և ժամկետ

Գները դոլարով են, հաշվարկը հնարավոր է դրամով։

Իրական ժամկետը կախված է մեկ բանից՝ տվյալների վիճակից։ Կրկնվող դիրքերով և առանց միասնական կոդերի կատալոգը կարող է ավելացնել երկու շաբաթ մինչև սկսելը։

Ամփոփում

Հաշվառումը պետք է ոչ թե այն ժամանակ, երբ ապրանքը շատանում է, այլ երբ թիվը դադարում է վստահելի լինել։

Սկսեք կատալոգից՝ մեկ ապրանք, մեկ կոդ։ Հետո չորս գործողությունը։ Հետո պատասխանատուն։ Շտրիխկոդերը՝ միայն եթե ծավալը արդարացնում է։

Գրեք մեզ՝ քանի դիրք ունեք և քանի գործառնություն է օրական։ Կասենք ազնիվ՝ ձեզ համակարգ է պետք, թե բավական է կարգի բերել ներկայիս ֆայլը։ Նախահաշիվը՝ մեկ աշխատանքային օրում։